درودهايت ، و بر ائمهء اطهار ، پيشوايان هدايت و دعوت‌كنندگان به سويت . خوانندگان بندگانت از روى راستى به راهت و دستاويزان پيروزى و سعادت در روز وعده‌گاهت ؛ تا هر زمانى كه حاجيان به زيارت خانهء محترمت مىروند و با آمرزش و بخشش باز مىگردند و تا هنگامى كه شياطين را در منى « 1 » با انداختن سنگ‌ريزه به سوى جمره‌ها « 2 » نشانه مىزنند . پس از سپاس و درود در روزگارى كه ما درك كرديم ، بيشتر مسلمين در مقام عمل به دانستن احكام شريعت و اوامر و نواهى قناعت مىكردند و در فرا گرفتن عبادات و احكام ، اعم از مشكل و آسان كوشا بودند و در گردن نهادن و پذيرفتن و انجام آن رغبتى بسزا داشتند ، در حالىكه به دانستن امورى كه علت تشريع احكام و روح عمل است و به اطلاع بر اسرار و حكمت‌هاى حاصله از آنها اهتمام نمىنمودند . مانند اينكه وعده و وعيد و آگهىهاى ثواب و عقاب براى اطاعت و امتثال و انجام عمل ، قانع‌كننده آنان بود ، و زياده بر آن مقصودى تصور نمىكردند . اما امروز آگاه شده و درك مىكنند كه براى هر كردارى جانى است ، و براى هر فرمان و حكم شرعى ، حكمت و حقيقتى ؛ اگرچه

--> ( 1 ) . منى : نام موضعى است در يك فرسخى مكه . ( 2 ) . جمره نام موضعى است كه سنگ‌ريزه را حاجيان به آن مىاندازند و آن سه موضع است . اين دو جمله كنايه از ادامه درود است ، چه ، در حديث فرموده هيچ‌گاه مكه بدون حاج نخواهد بود .